Zmęczone smutkiem Utrapione cierpieniem Wędrują soplami przenikającymi W czeluści nocy ogromu Strapione strachem Łzami obmyte Pragnąc znów zasnąć Kołatają w głąb duszy obolałej Westchnieniem dotknięte Przemierzają ciało tęskniące Skulone w sobie czekają świtu W nadziei na wypełnienie rozerwania