W przyprószonym świetle pokoju Cudnym płomieniu świecy Leniwych dźwiękach muzyki Wielkimi oczami spogląda Na brzegu duszy przysiadła Soplami objęła serce Łamiąc je na kawałki Przytuliła ironicznym uśmiechem Od dawna czekając tej chwili Wytrwała jak przyjaciel Postanowiła zostać na zawsze