nieuniknione

kiedy odejdę
być może niepogodzona

cóż pozostanie

ze zmarszczonych nadziei
ciepłych złudzeń
furiatycznego krzyku
przeciwstawnych myśli

z serc wyplączę obietnicę
zapomnianą za życia

kupą zgliszcza pokryję
chwile odreagowań
umiłowanych przyzwyczajeń
mur niewzruszonych dotknięć

nie zabiorę nadziei
tak umiłowanej
odbitej w innych oczach
wypełnionej dążeniami

bo przecież
pokornie pochylę życie
w niedopełnieniu