kiedy odejdę być może niepogodzona cóż pozostanie ze zmarszczonych nadziei ciepłych złudzeń furiatycznego krzyku przeciwstawnych myśli z serc wyplączę obietnicę zapomnianą za życia kupą zgliszcza pokryję chwile odreagowań umiłowanych przyzwyczajeń mur niewzruszonych dotknięć nie zabiorę nadziei tak umiłowanej odbitej w innych oczach wypełnionej dążeniami bo przecież pokornie pochylę życie w niedopełnieniu