Spadł ze stratosfery marzeń Zupełnie jak meteoryt Tylko bez blasku I w zupełnej ciszy Rozbił się o skorupę przyziemskich trosk Rozsypując się w drobny pył codziennych obowiązków Usilnie wciskał się w szczeliny normalności Lecz od zawsze promieniował inaczej Oderwany, dryfujący beztrosko po orbicie ideałów Ściągnięty bezlitosną grawitacją rzeczywistości