Łyk wody - tyle tylko potrzeba, I trochę tlenu, i kromkę chleba. Tylko tyle potrzebuje ciało Aby materią bęcąc przetrwało. Nieco inaczej jest jednak z duszą. Tu niedobory potrzeb wciąż duszą. Ciągły niedosyt emocji czuję, Wiecznie miraże, fantazje snuję. Bo mentalności nigdy nie poznasz Na tyle aby spokoju doznać Podczas gdy człowiek się na świata badaniach skupia, to wnętrza brak tu poznania. Co, jeśli nie dusza, bardziej jest cenne? Myślimy ciągle o tym, co codzienne. Zamiast w zadumie usiąść, odkryć siebie, Liczymy punkty na odległym niebie.