Pozorna harmonia w mojej młodej głowie Zlewa się powoli w chaos niszcząc zdrowie. Każde do Ciebie skierowane słowo Jest teraz cierpieniem zadawanym mową... Gdzie jestem? Nikt mnie przecież już nie poznaje. Znikła nadzieja, co życiu sens nadaje. Znilkły emocje i wszelkie światło znikło I razem z nim cienie. A serce umilkło... Lecz jednak coś czuję. Tak... Już zrozumiałam, Zamknęłam się w sobie nim świat ten poznałam Szukając czegoś niemal doskonałego. Zgubiłam życie, więc nie mam niczego. Jednak potok myśli nie chce się zatrzymać, Nawet z samą sobą nie umiem wytrzymać Nie chcę już utopii dłużej poszukiwać Nie chcę innych i siebie więcej oszukiwać. Tak... Myślę, więc jestem. Wątpię nieustannie. Dziękuję za wiarę - wiele znaczy dla mnie.