O Stwórco! W swej samotni zaszyty, Rozdając wszelkie dary i zaszczyty, Pomnij o mnie, bo wołam z wszechmocy, Daj mi serce gorące nieznające tęsknoty, I jeszcze, choć przez niedopatrzanie, Wlej w mą duszę najszczersze kochanie, Taką siłę daj, by się nie ulękła ni trudu, ni znoju, A jeśli trzeba będzie zginać w życia boju, To tylko wymawiając imię Twoje, Taka jest prośba i życzenie moje.