Wskrzeszenie

Przeglądamy się w obcych twarzach, by dostrzec za kimś, kogo już znaliśmy Szukamy po księgach zakurzonych za naszą pierwotną prawdą, której nie rozumiemy, ale którą zawarliśmy. Własne przymierze może nas ocalić od jednej ze złych ścieżek zapomnienia bo pamiętać - to sztuka kochać - to łaska Odchodzić - dar uwolnienia Nie żegnam się więc na wieki, bo na niebie gwiazdy nie noszą imion Nie odchodzę na zawsze, ani minione godziny Bo chmury pod wrzosem nie wyliczają dni, a nieodzyskane dzieje, jeszcze opisywać będziemy wśród pól bawełnianych i wspominać, jak kiedyś baliśmy się, że czas utracony naprawdę dla nas istnieje.