Jesteśmy jak dwa samotne koty, nigdy razem, nigdy osobno Umysł przesiąkł zgnilizną, rozkładająca się padlina wywołuje wymioty Ale w fontannie krwi znajduję siebie Niby razem, niby osobno A zawszą karzą mi klaskać by przywołać wspomnienia Niczym aktorkę na scenę Skrywany akt nie jest ten sam A co za tym idzie Śmierć, nigdy jej nie oszukasz Skryj się w zakątku, ciasnym, zimnym I bez tego co najlepsze poddaj się agonii.