Przejdź do treści
Czytanie

Nieuniknione

Beznadziejność dnia nadziei,
życie w kolumnie rozpaczy,
jest cechą dla naszych dziejów,
bo miłość nic już nie znaczy.

Miną uczucia, żal minie.
Dom radości ogniem spłonie,
a umysł zamoczysz w winie,
bo ludzki żywot utonie.

Gdzie będziesz Ty, gdzie będę Ja?
Umrzemy w tym świetle czasu,
w którym śmierć Moja i Twoja
znaczy tyle co liść lasu.
53 odsłon

Rozpocznij rozmowę

Zaloguj się, aby dodać komentarz.

0 online

Menu

Dodaj utwór

Zaloguj się lub załóż konto, aby dodać utwór.

Dodaj utwór

Twoje konto
Rozmowy
0 online
Zaloguj się, aby pisać w rozmowach.