Pożegnanie

Głosem twym oczu mych powieki,

Gasnącą spowiły łzą rozpaczy.

Tchnienie w niebyt uwikłane

Iluzją przykryte, w bezkres odleciało



Powszechna samotność w zwykłość obrócona,

Gdy zwykłym być nie powinna

Wtenczas Ty, radością przepełniona

Śnisz. Skończona ma gonitwa.