Na Pustyni Uczuć, razu pewnego narodził się kwiat piękny Nie widzieliście piękniejszego Lecz krajobraz wokół monotonny Każdy mieszkaniec był zaś nieco ułomny. Zaślepieni własną nienawiścią i głupotą Zapragnęli gnębić go aż dotąd By stał się taki sam jak oni Kaleki, bez uczuć, w ciągłej pogoni. Lecz mężna roślina się nie poddawała Wnet prędko szpiczaste kolce przybrała Zamykając to, co w duszy miała najlepsze Powiedziała :”Teraz już mi nie zależy wszystko pieprze Już nigdy się przed nikim nie otworze Zabrali mi moje życie to straszne, Boże! Musi spotkać ich za moją krzywdę kara Więc uważaj i trzymaj się ode mnie z dala.” Teraz spacerując bez celu sama ulicami Rani innych swoimi ostrymi kolcami.