Księżyc świeci jasno lecz próżny jego trud skoro nie przynosi ciepła W jego blasku wszystko nabiera kształtów Darowane życie, tylko jedno które przeszło obok jak widmo bez twarzy W monotonni leśnych dźwięków słyszysz swoje imię pogardliwy szum liści i zimny uścisk wiatru Pożywianie się jest pustym obowiązkiem Choćbyś spał tysiąc dni nie zaznasz odpoczynku Biegniesz przez wypalone pustkowia w poszukiwaniu utraconych lat i chwil które mogły coś znaczyć W wiecznie mrocznym lesie znalazłeś swoje leże Zlizujesz rany językiem nie sięgniesz serca i umysłu W lesie mrocznym po wieki zapadniesz w najdłuższy z wszystkich snów