Głos ze światła cichnie Szepcze nieledwie Boi się tego Co przyczajone dyszy za plecami Bezpańskie psy błądzą głodne Wkrótce spojrzą po sobie głodniejsze Lecz to nie jest prawdziwe Podobnie jak piękny kryształ na zewnątrz O regularnych spokojnych rysach Nawet kilka pęknięć Dowodzi jedynie zwycięstwa rozsądku nad popędem Niewidzialne to-co-w-środku Zawstydzone nie reaguje na swe imię Zostawia rękoma brudne ślady Na ścinkach kryształu