Przejdź do treści
Czytanie

a my tu stoimi bez krzyku i niemi

O życiu
jaka to była chwila trwogi ramion bez siły drugiego człowieka a waląc w mur on stał bez trwogi wobec 153 bez imienia nikogo nie znam więc nie płavcze a w sercu pustka i pytania jaką im dałeś chwile i za co Ojcze ,Boże ,Panie w lodzie spowite śniegiem dzieci król olch z królową sniężnej zamieci już im piastuje bajdy i wici a człowiek pozostaje samym niech spadnie na mnie niebo całe choć ma mnie nie być wciąż zostaje
110 wyświetleń

Skomentuj

Zaloguj się, aby dodać komentarz.

0 online

Menu

Dodaj utwór

Zaloguj się lub załóż konto, aby dodać utwór.

Dodaj utwór

Twoje konto
Rozmowy
0 online
Zaloguj się, aby pisać w rozmowach.