jaka to była chwila trwogi ramion bez siły drugiego człowieka a waląc w mur on stał bez trwogi wobec 153 bez imienia nikogo nie znam więc nie płavcze a w sercu pustka i pytania jaką im dałeś chwile i za co Ojcze ,Boże ,Panie w lodzie spowite śniegiem dzieci król olch z królową sniężnej zamieci już im piastuje bajdy i wici a człowiek pozostaje samym niech spadnie na mnie niebo całe choć ma mnie nie być wciąż zostaje