jak bym mogła napisać prawdę która dusi mnie jak psa na łańcuchu wyszedł by wilk śpiący w moim ciele rzucił się do gardeł pełnej błaznów sali którym na niczym już nie zależy rozkoszowałabym się długo ich martwymi i głuchymi sumieniami ąż ujrzeli by w sobie twarz błazna oszusta o diabelskiej twarzy ale poczekam aż stosy zaczną płonąć i śmierć nabierze znaczenia dla wszystkich którzy bronią życia wybranych