nie bój się gdy warczę jak wściekły wilk wyrzucam z siebie nagie słowa aż to utraty tchu módl sie o chwile gdy jeszcze łza poleci i siądze drżąc obok ciebie z tysiącem pytań nie uciekaj przed moim gniewem rozpaczą rwaniem włosów z głowy rozbitą filiżanką kiedyś zamilknę wpatrzona w kruche wspomnienia których nie miałeś sił ocalić i wtedy zapadnie między nami milczenie czarna zasłona obojętności wydawać ci się będzie że jeszcze jestem za kotarą że przecież słyszysz mój oddech znajdziesz pustke wspomnień i brak listu na pożegnanie