to taki słów brak w gardle i krzyku pełna cisza to ziarno piasku w oku co z duszy wiersz wysysa to wieczna zamieć wiary i drogi nie przebyte to ciągłe umieranie na życie i dla życia a kiedy w końcu stanę jak dziecko lecz bez mowy chcąc wszystko Ci powiedzieć choć nic już nie wypowiem i czy mnie ciemność wchłonie za noc upojnych dłonie i czy mnie światło wciągnie za .............skruchy żal wymuszony to dzisiaj stoję i ślepo wciąrz wieże i wiem dla czego we wrześniu posadzę kwiaty, przez śnieg się przebiją na wiosnę więc chcę te kwiaty zobaczyć nie umierajmy pochopnie