jak sarkofag dla nas poezji dźwięki ukrywamy poza sobą wciąż w sobie zamknięci nieprzystępni,dalecy od światła jakby miał nas wszystkich zabić w klawiaturze zamykamy idee aż wszystko co piękne i zielone umrze wczoraj pisałam do poetów zamkniętyh w kamieniu z onyksu tyle żalu że nie chcą dotykać tego czym jest przyszłość więc u pisze głupie wiersze z głupoty i zkazuje je na nieistnienie skoro nie można z sobą rozmawiać to nie ma nadzieji