ile nie napisałam napisałeś napisałaś gdzieś się spiesząc tak beznadziejnie ku zatraceniu chwili a przecież wiersz się rodzi długo najpierw olśnienie sekunda którą gonisz bezwiednie potem cisza i pustka w głowi może prastare przepowiednie rozmowa z czymś nienazwanym ból co krzyczy bezddechem pocałunek w dłoni schowany łza otarta rękawem w pośpiechu a wiatrem losu targane piaskiem pustyni ziaren niedopisane słowa zapadły się pod ziemią ciągle nic nie wiem