1. Cichną zapisane na kartce słowa, urywa się stworzony świat, Widzi twarz w tych słowach, czyta jeszcze jedną z ukrytych prawd, Gdzieś w głębi serca to tkwi – coś o czymś każdy marzy i śni, Spisane na kartce słowa atramentem urywają się – świat śpi. Zachodzące słońce rozpaczliwie chwyta się ostatnich barw, W srebrnej tafli wody w cieniu zaczynają gwiazdy grać, Nawet ten samotny poeta wśród płaczących wierzb Nucąc kolejny wers – w śpiącym świecie zatrzymał się. Czego jutrzejszy dzień ode mnie chce? Gdzie zaciera się granica między poezją a snem? Rzeczywistość niknie, zaciera się we mgle Ja jestem gdzieś tam – snuję się we śnie. 2. Snuję nici wiersza, snuję swoją opowieść, słowa na kartce spisane, Tutaj szczęśliwa miłość, poza kartką – bolesna strata, Szeptem do twego lustrzanego odbicia; Choć jestem sekretnie wdzięczny, że dzielisz ze mną ten świat, Z całym swym pięknem bez Ciebie nie jest nic wart. Ukryłem w świecie swoją duszę, w słowach ułożyłem twoją twarz, Z dwóch serc na jednej karcie wyczarowałem świat – nasz, A samotny poeta w cieniu wierzby nuci kolejny wiersz; Historia bez początku i końca, do marzeń cichy szept. 1. Cichną zapisane na kartce słowa, urywa się nasz świat, Widzę twarz w tych słowach, czytam jedną z moich bolesnych prawd, Gdzieś w głębi serca to tkwi – coś o czym każde z nas marzy i śni, Spisane na kartce słowa atramentem urywają się – śpisz.