I tylko dzwonek mogę słyszeć W dzień samotności tak chciany i jasno przejrzysty pocztówka dawno minęła wybrzeże Znów zacznę tęsknic i znów te łzy które opadają Niebo nabrało chmur brzydkich Czekam na tęczę a cóż może się choć przyśni Uciekłam od ściany której wszyscy się podpierali bezlik tych ciężkich oddechów w sekundzie proszę o linię w umiarze mimo to ciężko i czasem się marzę kiś czereśni wpadła do ręki Ziem subtelnie do gardła wprowadzę Przełknę z śliną gorzką która karze Jutro zasnę nad wodą w tym stawie A dziś w kącie i mokrej trawie