Przez szczelinę w oknie wkradł się promyk słońca oświetla mój umysł zaspany bez końca Swym ciepłym dotykiem głaszcze mnie po głowie aż czuje jak ciało ogarnia mi mrowie Cień mój mnie z łóżka wyciąga za nogi budzik wciąż krzyczy -wstawaj mój drogi! Kołdra stanęła w mojej obronie zakryła mnie szczelnie od stóp po skronie Długo tak leżeć już się nie dało coś było nie tak, coś tu nie grało Cień, promień słońca w swe ręce dorwał do rogu kołdry mocno przywiązał Było gorąco, piekło i grzało aż prześcieradło walkę poddało Skruszona kołdra zwinęła swe różki wtuliła się mocno w chłodne poduszki Ja z cieniem rękę sobie podałem bo przecież do pracy i tak wstać musiałem