smutek pośród czynnych starań w finałowy zajrzał dzień nie będziemy dżdżyście płakać ominiemy jako pień mimo ściętej w ryzach krtani wilcze oczy poszły w las zgaga mierzi jak ta plama lecz nie walki jeszcze kres mamy parę dobrych świtań mózg i serce myśl i deszcz zabierzemy z sobą moce powrócimy w zimny dreszcz