Nic nie widzę stoję we mgle gęstej jak smoła spadającej na głowę niby wosk nie ma znaczenia życie tłucze coś w duszy kuje serce aż żal wszystko jest pozorne, nietrwałe kiczowate w swojej bezradnej postaci a najgorsze, że w szczeniackich latach nie myślałem inaczej toast tej myśli! zaprawiam gorzałkę tojadem bo nie żyć to być trucizną dla ogółu a Ja mam częsty zgon lecz winą innych zatrutych umieram pod skalpelem przykrości topiąc się w sposobności utopienia smutków.