Leżę w moim własnym ogrodzie pełnym anegdot, snów naszych czasów wędruje szumnie w koronie drzewa liście usłały kąt mi zawczasu zatapiam się w rosie własnych pomysłów nie ma tu elfów czy krasnoludów a nader ludnie w baśniowym grodzie to miejsce wspomnień w rzece ich przysług tuż przed zaśnięciem mijam złe wizje spokojnej nocy moi najmilsi widzę to w duszy, Wy to widzicie to dziecka tchnienie, które karmicie.