Piszę późno choć wczesne to myśli próżnia w natłoku krzyżuje ręce jak gwóźdź w przesłaniu przybitym do stołu plądruje winorośl, powłoki kiście. Ubrany w słowa z czapką na głowie okryciem dziwnym bo z zapytaniem czy to już ze mnie spadają liście czy dorosłości dostałem znamię. Warkocze ciężkich oliwnych przeżyć w przysłowia nauk jako o życiu splamiły duszę nie szczędząc bólu były nauczką, również mi biczem. Spalona przestrzeń w ciasnym temacie jeśli tak czujesz również wystajesz odmienny człowiek odmienne życie do grupy wielu sobą przystaje. Pozostań mądry w mądrości umęczonych chwil...