Wykrzywiasz wargi, zamykasz oczy, słowem drażnisz jak hałas w nocy. Mimo, że nie w roli wyroczni to nosi głoś co na wszystko psioczy. Kroczy jeden za drugim w anty szlace broczy. Otwiera parasol myśli, że się nie zmoczy. Zmorą dla poczucia wartości, papierową kartką wystrzeloną z procy. Drażniącą samouwielbieniem oddelegowaną głęboko w bezdenną dziurę czarniejszą od nocy.