Nieswój bo inaczej wychowany, zadumany w swych korzeniach. Pełen strachu, wręcz zaszczuty kołaczący pisklak kwili. Drżący, zziebły od zatrucia, niby pościg w głowie zbiega. Chwyta bilet do kołyski, swej historii ciernie ostrzy. Spada licząc swoje myśli, zaburzony w świetle troski. W obcym miejscu nie jabłoni, cień dyryguje jego kroki i do domu drogi broni wiatr rodzinny jakże srogi. "...obcość pokrywa wiele znaczeń"