Nie mówiła wiele, zapytała o czas i o miejsce. Wsparła się na rękach, przeguby sztywno trzymały dystans zabiła w dzwon płonnych nadziei, zasadnych uwag, nowatorskich idei. Wiązała wzrokiem supły od tak na szczęście. Była frywolna, dziecinnie dorosła krzyżowała uczucia, skromnie wydając noty. Wiatr przygrywał basowo wietrząc w niej uciechę uparcie frasował iskierki ciepła pragnął by oświetliła gwiazdy wiszące nad rzeką.