Kiedy puszcza stres

Siła samotnych uderzeń
pośród ludzkich wierzeń
jak tradycji iskra
nasze serca ściska

drżąca tafla wody
której krew rozprysła
brudzi nieba schody
drogę mężną w myślach

nakarmione stwory
w głowy zakamarkach
lęki choć tragiczne
są zamknięte w klatkach

melodyjne cienie
oblewają ściany
każde twe westchnienie
rytm ucieczki grany

"Odpocznij, emocje ustępują
poukładaj siebie by dojrzeć szczęścia bramy"