Sztorm ustawał, przechodził niby koń w cwał, wiatr leniwie gładził policzki. Mniemałem że jestem sam, lecz ktoś tam stał. Ciemność otulała sylwetkę, zaduma zaćmiła oczy. Wiłem się w sobie. Milczał gdy go dojrzałem. Bywalec meandrów północy pustyń wyściełanych piaskiem mów lekkich w pojedynkę ciężkich podczas burzy. Zrozumiałem.