Świt prężył się przed lustrem nieba woda drżała lekko, niesiona wietrzykiem leżałem bujając umęczone kości masując oczy widokiem gór teatrem drzew z puchaczem komikiem wiatr zadął ciut mocniej rozbujał hamak orzeźwił sen kojąco jak maniak noc odeszła żywo kurtyna się podniosła nie bywałem w tych stronach od dawna.