Zamknij oczy, rzuć wszystko i odejdź... Odpływa Twój statek milowy już buty gotowe do marszu zostawiasz świat cynamonowy łyżeczkę goryczy w tym barszczu. Czerwieni się pośród srebra nasącza wargi i język konstrukcje twych zasad utwierdza pojmując co było jak więzy. Powoli bo zmiany się ślimaczą bezdechu gdyż ciężko w sercu poznajesz co inni tracą gdy stajesz z nim na kobiercu.