Dzień minął powoli. Zajmował całość przekornie niepełny. Smutny jak dubstepowy dzwonek w wersji monofonii, rozkojarzony w dźwiękach monotonii. Nie pytał o nic, lecz Ona pytała. Noc co srebrzystym uśmiechem koi. Zabrała daleko w krainę nicości. Latających dywanów, magicznych mocy, zdrowej moralności.