Nosiłem blizny jak ciężkie kajdany, wstydząc się tego, że byłem złamany. Dziś widzę w nich mapę przebytych dróg, dowód, że wstałem, choć zwaliło mnie z nóg. Nie chcę wymazać bólu z pamięci, niech będzie świadkiem, lecz niech już nie męczy. Bo mimo upadków, pomimo zwątpienia, uczyłem się siebie pośród cierpienia. Moje demony nie znikną o świcie, lecz nie pozwolę, by skradły mi życie. Usiądę z nimi, nie... już nie w złości, bo nawet ich głos jest częścią przeszłości. Nie jestem czysty, nie jestem bez skazy, upadałem przecież tysiące razy. Lecz w każdym upadku, w każdej porażce, hartował się człowiek ukryty w tej masce. Dziś nie przeklinam minionych lat, choć nieraz pod nogami walił się świat. Nie wszystko, bolesne, musiało mnie uczyć, lecz skoro już było — nie dam się skruszyć. I jeśli znów ciemność zapuka do drzwi, nie będę udawał, że nie płyną łzy. Spojrzę jej w oczy... spokojnie, bez złości, bo nawet mój mrok jest wart miłości.