Widzę Cię z boku, lekką jak tchnienie, jak płatek śniegu, co na dłoni zostaje. Świat chciałby widzieć w Tobie tylko cienie, kruchą łodygę, co przed wiatrem się poddaje. Jesteś jak róża, co rozkwita o świcie, choć wiatr nie szczędzi Ci chłodnych słów. Pod płatkami skrywasz niezwykłe życie, a mimo burz wciąż rozkwitasz znów. Bo Twoja kruchość to tarcza, nie wada, w łagodnym spojrzeniu masz stalową siłę. Choć wokół burza i świat się rozpada, Ty trwasz, choć życie nie zawsze jest miłe. Nie musisz walczyć krzykiem ni zbroją, by przetrwać wichry, co targają światem. W tej delikatności, co jest mocą Twoją, rozkwitasz zimą, jak róża przed latem.