zwykła siadać samotnie w czterech ścianach z pomiętą koszulą w bladych dłoniach wdychała bezwiednie zapach jego ciała zmieszany z wonią jej łez jego zapach dziki bez rozmaryn który rośnie w słońcu w samotności na drewnianym parapecie las po letnim deszczu sucha trawa na cichej polanie wosk stopionej świecy zapach jej włosów zamknięta w zimowej klatce powoli odpływała wraz z falami oceanu by odejść tam gdzie wiatr zasiał zapach spełnienia