Zachłysnąłem się minionością, która wezbrała nagle, i potężną falą wczorajszości zmyła przyzwoicie posprzątany absolutyzm agonicznego dzisiaj. Tama, którą budowałem śpiesznie z grzecznej melancholii marzeń, nie przetrwała długo. Ustąpiła pod pierwszą kłodą, z niegdysiejszym ja na pokładzie. Teraz po prostu dziwnie jestem, albo dziwnie mnie n i e m a. Nie pytaj o granicę kogoś pochłanianego przez genezeiczną czeluść.