Zamarłe słowa skruszonych obietnic w kanonie myśli skrycie pochowałeś. I stałość pragnień migdałowych uczuć w impresji marzeń od serca zabrałeś. Zrzucone gesty, obdarte z czułości, ukryłeś w kropli namiętnej rozkoszy, niczym dziewanny zaklęte w przeszłości skrywasz arkany pożądliwych oczu. Czasami nicią złośliwych nadziei, co tylko depczą akty twojej duszy, przecinasz szepty zastygłych ust moich, które próbują zgasić płomień słabej duszy.