Zjawiając się czy inaczej na świat przychodząc Bez zapytania Nas o zgodę wepchnięto do pociągu zwanego życiem Szybkością błyskawicy mknie maszyna z wagonami naszych sekund minut godzin dni lat Każdy dokładnie przepelniony przeznaczeniem. Przeskakując z pierwszego i dalej dalej dalej Bez przystanku między jednym a następnym wytchnieniem bez możliwości przesiadki pędzimy do stacji Meta. Ktoś otwiera co wczesniej zamknięte i pozwala wysiąść. Amen.