Uciekam od wszelkich myśli uciekam od lotnych złudzeń... Nadziejo! Matko potępionych! Zostaw tych, co przyszli, zapomnij tych co byli... Nadziejo! Córo snów minionych! W morzu łez się zanurz, utoń w mroku czyśćca. Bo któż pamięta, któż winnych w afekcie, bez wyjścia? Splamione ręce twoje obmyj w łgarstw potoku co wzbierze silnym nurtem kłamstw Jak śniegiem topniejącym co roku.