Rok temu zmieniłeś mój stan stanąłeś u bram do fragmentu scenariusza pisanego przez los. Pół roku temu widziałam odbicie w niebiańskim błękicie tafli wody barwionej złotym uśmiechem słońca. Wczoraj ledwie trzymałeś w objęciach płaczącą ze szczęścia dziewczynę oddaną Ci do reszty. Dziś i jutro już świat nas zabija splot sznura owija wokół wątłych szyi naszych bytów w niebycie. Choć czas z nas znów zadrwi wspomnienia przebarwi, z ciał zrobi karykatury piękna, to w naszych wspomnieniach nic to nie zmienia, szkatuła mar sennych szeptem zamknięta...