Został ślad. Ślad, który niepokoi. Odciśnięty głęboko Tam, gdzie nie dosięgnę. Boże, nic nie jest już pocieszeniem, Zostałam sama, wyciągam ręce na próżno- Jak kaleka na wózku, próbująca wstać, Która wciąż nie pojmuje, że do tego Potrzebuje nóg.