Za dwunastym księżycem Słońce wstaje w północnym śniegu Wilk się budzi, składa łapy Szarym pyskiem trąca gałązki Rusza do biegu, ku życiu, ku zimnu Mijając domy w czerwieni z Falun Zamarznięte wodospady i głos szamana Za dwunastym księżycem Zmrok nastaje, o barwie fioletu zmieszanego Zielenią, szarością, granatem To głos wiecznego Wilka Dwanaście księżyców na niebie stoi Jasno usianym aksamitnym granacie W połaci polany mocne ramiona To ciało Wilka Za dwunastym księżycem Ziemia do góry nogami Zwierzem za dnia, mężczyzną w mroku Wieczny Wilk się staje