Październik dywanem żółtych liści rozkłada mi jesień pod stopami Cichy stukot i ciepła czerwień to ja, w granacie i czerni Gdzieś tam rudzielec z orzeszkiem w dłoni Gryzie, drapie, kopie i przyklepuje, na lepsze czasy zachowując to co dobre Jeszcze resztki zieleni na niebie, jeszcze się złoci potok słońcem, a już mgłą wieczór otula i pełnia tak wielka, kolory gwiazd, jak zawsze zbyt małych obsypany srebrem nieboskłon, tylko tu taki, u mnie. Nie myśl, nie patrz, żyj. Tylko w oddali zanuć to imię, powtarzane raz po raz, między tandami, zostań w tej chwili. Bądź mym wspomnieniem, zgaszonym, jak świeczka do snu. Nie widzisz mnie, w zmierzchu schowałam swą miłość bez granic, karminem ust skryłam jeden kryształek łzy. Będę tu czekać, wraz z wiosny przypływami, Między świtem a jasnym porankiem Tu gdzie nie stoję ja, nie stoisz ty, tylko w tym jednym miejscu, gdzie kiedyś byliśmy my.