w blednących odcieniach na więdnącej blaszce potrącany chłodem ściszany w oddechu spływa w mgle bezwolnej w łupinę dębową samotny liść dębu z korony zwichrzonej w wstrząsającym drżeniu przed bliskością ziemi ukradkiem przebłysku wnika w kształt orzecha w której rozpieniony głębią pnia hyzopu barwi w sobie zieleń kroplówkami rosy