Na zwęglonych rozdrożach czarny gardziel pochłania światła jędrność w połowie strach ślepoty i słowo w spazmach bólu głos sumień odlatuje z kontrastem w szeptach przekleństw protestów i w rezonie seansu w bez = wychodnym wentylu martwe myśli wsysają nonsensowność astralną w zmustrowanym dziurawcu. =======================================