W promiennej ciszy słońca horyzontem w swym wypiętrzeniu lśniąc cicho podniebnie górskie ustronia sycone szmaragdem cichymi skrami wpatrzone w obłoki. Tuląc w swych dłoniach górskich barw oblicza przechodzą w ciche coraz cichsze szepty kołysząc ducha w pieśni modlitewnej śnią ciszy szumem przykryte dywanem W ciszę tą nagle z bezbrzeżną tęsknotą śnieg w ostrym wichrze trzepocze bławaty dal bieli ścieli w chłodzie długich zmierzchów lśniąc ucieleśnia pierzaste zasłony Pod gwiezdnym niebem wewnątrz głosu ciszy pulsują w głębi wschodnimi barwami tkwiąc w szacie zmiennej na Golcowskiej ziemi w śnione ku gwiazdom rozbudzają echa........ Józef Tomoń