w świetle serca prześwietlonego blaskiem żywej świątyni zstępuje poprzez mgłę powiek skłoniony spontanicznie w źrenicach obrazu dźwignięty wzrok wezbrany we łzach współczucia wydziera drżąco spod cierniowej zasłony plastyczną głębię rozkruszaną w oddechach ku otwartej dziedziczności wyrażanej we wzywających nabrzmieniach krzyku duszy... =========================